Soms vergeten we hoe groot deze stap eigenlijk is.
We hebben onze banen opgezegd. Onze huizen verkocht. Alles wat we hadden opgebouwd in Nederland — zekerheden, structuur, een fijn inkomen — hebben we losgelaten en geïnvesteerd in een nieuwe toekomst.
En dat klinkt romantisch (dat is het ook), maar het is óók gewoon spannend. Want waar we eerst samen bijna €10.000 per maand aan inkomen hadden, hebben we nu… niets. Geen salarisstrook. Geen vaste binnenkomers. En eerlijk: we hebben ook nog geen idee hoe onze toekomst eruitziet als eigenaren van een Casa Rural. De overwaarde, spaargeld, het zit allemaal in het gebouw. En er is een fikse lening afgesloten voor de renovatie en verbouwing.
Soms komt het ineens binnen
We hebben het veilige pad ingeruild voor een nieuwe weg die we zelf letterlijk aan het bouwen zijn En natuurlijk is er een buffer voor af en toe de bar en wekelijks de Mercadona, maar inkomen is wel nodig om het einde van het jaar zonder dorst en honger te halen.
Geen vangnet, wél vertrouwen
Er zijn dagen dat dat best schuurt. Wanneer je probeert te plannen, maar je merkt dat je geen “normale” routekaart meer hebt. Geen vaste route, geen vaste uitkomst. En dat waren we in Nederland wél gewend. Beiden een vast inkomen, beiden een eigen woning, beiden zekerheid.
En toch: hoe langer we hier zijn, hoe meer we merken dat er iets anders voor in de plaats komt. Iets wat we in Nederland minder vaak voelden: rust!. Niet omdat alles zeker is, maar omdat we voelen dat het klopt.
Hoe meer we hier zijn, hoe minder belangrijk al die Nederlandse “moetjes” voelen. De snelheid. Het presteren. Het idee dat je altijd productief moet zijn en dat alles meetbaar moet zijn.
Een druk werkschema maar volop ademruimte
We werken elke dag keihard, maken soms meer uren dan ooit voor de baas maar toch is er geen stress. We maken een babbeltje op weg naar de bakker. We hebben af en toe onze pauzes in de bar.. Je zegt “hola” en voor je het weet schuift er iemand aan Er komt een iets te drinken, we nemen er een hapje bij en de zon doet de rest.
We oefenen ons Spaans door te vertellen over de verbouwing, we vragen naar geboren babies en de olijvenoogst. Zondag is spelletjesdag in één van de bars en we weten:: dit is ook rijkdom.
Niet in groene getallen op de bank. Niet in een mooi ingericht huis, een uitbouw of een nieuwe auto. Er is niemand in Beniarrés die zich daar druk over maakt.
Meer rust dan verwacht
We hadden verwacht dat we vooral stress zouden voelen. De druk van een einddatum. Voor het eerst verbouwen alsof we een aannemer zijn. En ja, die is er ook. Dit project vraagt alles van ons. We bouwvakkeren als een dolle!
Maar er is óók rust gekomen. Rust die niet komt doordat alles “af” is (want dat is het totaal en nog lange niet), maar omdat we leven met minder ruis. Omdat we dichter bij elkaar staan. Omdat we niet meer elke dag hoeven te voldoen aan een systeem dat eigenlijk nooit klaar is met je. Geen files. Geen leven hoofdzakelijk achter de voordeur. Maar volop meedoen in Beniarrés!
We weten niet precies hoe het eindigt …
maar we weten wel waarom we eraan begonnen We hebben een strak businessplan maar garanties kan dat ons niet geven. Geen idee of het makkelijk wordt. We weten niet hoe het er over een jaar precies uitziet.
Maar we weten wel dit: we hebben gekozen voor een leven dat van ons is. En hoe moe we ook zijn als we ’s avonds in bed kruipen (overigens fantastische bedden die in alle kamers komen te staan maar dat terzijde…) de volgende morgen worden we wakker met uitzicht op de bergen, nieuwe klussen in het vooruitzicht en een vers stokbroodje voor ons in onze eigen broodzak gestopt bij de bakker.
Een mens kan het slechter treffen!
